Ergens in 2004 kocht ik deze klassieker op DVD. Thuis gekomen besloot ik ‘m gelijk te gaan kijken. Na drie minuten zette ik ‘m weer uit, omdat ik toen alleen nog maar zwart beeld had gezien en — heel zachtjes — wat geluiden had gehoord. Er was vast iets mis.

Uiteindelijk bekeek ik de film twaalf jaar later wel. Wat een vervreemdende ervaring! Kubrick trekt alle registers open en doet ze vervolgens ook niet meer dicht. Wow.

2001: A Space Odyssey is nu vijftig jaar oud en ik heb gesmuld van artikelen in New Yorker magazine en Vanity Fair. Maar ik weet niet of ik ‘m snel weer ga kijken.