arjanvd.nl

Observaties WK voetbal 2018 III

· sport voetbal · 567 woorden

Het WK voetbal nadert het einde. Ik heb goede wedstrijden gezien, en slechte. Datzelfde geldt overigens voor elftallen en de voetballers daarin.

Mekkeren tegen de scheidsrechter

Er moet snel een regel komen dat alleen de aanvoerder een beschaafde discussie mag voeren met de scheidsrechter over een beslissing. Ben je geen aanvoerder en vind je het toch nodig om op tien centimeter afstand in het gezicht van de scheidsrechter te schreeuwen? Gele kaart. Doe je het nog een keer? Tweede gele kaart = rood. Vertrekken maar.

Het tegenargument is dat dit bij het voetbal hoort. Dat is natuurlijk onzin. Dit opgefokte gedrag blijft alleen maar bestaan omdat er niet tegenop wordt getreden. Ik snap heus wel dat je soms je frustratie kwijt moet, maar schreeuw dan even tegen een reclamebord of de doelpaal. Dat is een stuk minder irritant.

Theater

Hollywood kijkt ongetwijfeld geïnteresseerd naar dit wereldkampioenschap. Niet vanwege een heldenverhaal dat de wedstrijden zou kunnen ontstijgen, maar vanwege de acteerkwaliteiten van voetballers. Marco van Basten vindt het humor, maar is er tegelijkertijd niet blij mee.

Ik ben dat hartgrondig met hem eens. Aanstellers. Bovendien: als je bij het minste of geringste ter aarde stort alsof je onderbeen zojuist zonder verdoving is geamputeerd, komt dat je geloofwaardigheid niet ten goede als er wel iets aan de hand is. Dan kan je gedrag in je eigen gezicht ontploffen.

Zo had Brazilië tegen België volgens veel mensen een penalty moeten krijgen nadat Vincent Kompany contact maakte met Gabriel Jesus. De scherpe lezer ziet al aan mijn woordkeus dat ik een andere mening ben toegedaan. De scheidsrechter was het met mij eens, en ik sluit niet uit dat dat komt omdat die Braziliaanse fopduikelaars daarvoor al zo’n tien keer om bedenkelijke redenen naar de grond waren gegaan in het zestienmetergebied.

Daar lig je dan, met je acteerkwaliteiten, ongeloofwaardig te wezen. Dat helpt niemand.

Antivoetbal van Frankrijk

Ik wist niet wat ik zag bij België – Frankrijk. De Fransen, die een reservebank hebben waar voldoende kwaliteit op zit om de kwartfinale van dit wereldkampioenschap te halen, zakte volledig in op eigen helft. De Belgen zetten druk, zodat zelfs ‘aanvallers’ Griezmann en Giroud op dertig meter van hun eigen doel stonden. Ik had het niet meer.

Met zulke spelers zo laf voetballen, is pure armoede. Nee, kom nou niet aan met de dooddoener dat dit realistisch is, ‘het nieuwe voetbal’. Wat een gelul! Met zulke spelers onthoud je de toeschouwers, onthoud je mij, van een bijzondere ervaring. Van een wedstrijd, waarin de twee beste ploegen van dit wereldkampioenschap er vol bovenop kletsen, en de winnaar met 5-4 het veld verlaat.

Noem me ook niet nostalgisch, want dat ben ik echt niet. Ik kan er gewoon niet tegen als ploegen nog geen vijftig procent van hun potentieel laten zien. Beledig me niet.

Kwaliteit van Engeland

Het voetbal zou thuis komen, want Engeland zou na 52 jaar weer wereldkampioen worden. Heel Engeland geloofde hierin, want ze hebben Harry Kane. Maar verder een heel middelmatig elftal dat zich vooral had bekwaamd in standaard spelsituaties. (Het zegt iets dat je daar de halve finale van een wereldkampioenschap mee kunt halen.) Als Kane dan ook niet thuis geeft in de knockout-rondes, blijft er heel weinig over.

Het nare mannetje in mij hoopte dat het strafschoppentrauma dat Engeland tegen Colombia van zich af had geschud, tegen Kroatië in volle hevigheid zou terugkeren. Maar Mario Mandzukic besliste anders. Hup Kroatië!

Reactieformulier