Snippers

 

Digitaal bezit

Een filmpje van 10 seconden, dat overal te zien is op internet, kopen voor $ 6,6 miljoen. Wat is dat voor waanzin?

Omdat het met een blockchain duidelijk is dat dat het origineel is. Dan wordt het opeens een stuk minder waanzin. Want waarom zou digitale kunst daarin verschillen van fysieke kunst?

 

Van Rotterdam naar Amsterdam

Hugo kijkt graag YouTube-filmpjes van openbaar vervoer. Daar zit vaak geen muziek onder, of iets nietszeggends. Nu hoorde ik opeens iets rustgevends. M’n interesse was gewekt. Zo hebben we samen ruim tien minuten naar deze fantastische timelapse zitten kijken.

 

Een naam en een foto

Ik ben al een tijdje actief op internet, maar dit kende ik niet. Maar wat een cool verhaal. Een spellenmaker verzint in 2006 een opgave, waarin het internet iemand moet achterhalen op basis van een naam en een foto. Anno 2021 klinkt dat als een makkie, maar in de tussenliggende jaren bleek dat toch tamelijk ingewikkeld.

 

Rotterdam van 1930

Een soort speurtocht door je eigen stad die er vanzelfsprekend maar om alle verkeerde redenen totaal anders uitziet dan toen. Fascinerend.

 

Geraint

Ik stond voor het rode verkeerslicht even uit te blazen. Rechtop zittend op het zadel hield ik de paal met de knop vast om mijn evenwicht te bewaren. (Dat blijkt een drukknopmast te heten, maar dat terzijde.)

Een man in een auto — met fietsendrager, dus vast een kenner — roept vanuit het open raampje: ‘Hé, Geraint!’

Dat geeft toch een lekker gevoel.

 

Zeesluis IJmuiden

Dit bericht uit nrc.next van 25 november 2020 heeft alles. De directie Communicatie van het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat die er nog wat van probeert te maken, de ingezonden namen die het niet zijn geworden, de vijf iets te serieuze mensen die niet verder kwamen dan de meest voor de hand liggende naam, maar wel de moeite hadden genomen om die in te sturen en de speciale commissie, een jury én het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Velsen die nodig waren om tot het besluit te komen. De toon die het midden houdt tussen ironie en sarcasme maakt het af.

Schoonheid in 182 woorden.

 

Racen op afstand

Deze comment dekt de lading volledig:

I’m so emotionally invested in something I just learned about 47 seconds ago.

(Serieus, check die inhaalmanoeuvre.)

Biden wint

Het duurde even, zowel de termijn van Trump als de verkiezingen, maar Joe Biden heeft gewonnen. Hopelijk worden abnormale dingen nu weer abnormaal.

 

Veters strikken

Mats leert veters strikken, en is links. Ik ben de lulligste niet, en probeer het voor te doen. Met links, dus voor mij omgekeerd. De beschrijving ‘hopeloos falen’ komt niet in de buurt van wat er gebeurde.

 

Vijf noten

Ik moest hier harder om lachen dan strikt genomen goed is voor een mens.

 

Kruiswijk rijdt weer de Giro

In mei 2016 zat ik verslagen voor de televisie in een vakantiehuis in de Provence. Steven Kruiswijk ging de Giro d’Italia winnen, totdat hij in de afdaling van de Col d’Agnel in een sneeuwmuur belandde. Wat was ik daar ziek van.

Kruiswijk vast ook, maar hij doet er heerlijk opgeruimd over. Op de vraag wat het met hem doet dat de Col d’Agnel dit jaar weer in het parcours zit, zegt hij:

Ik heb daar geen angst voor, ben daar nu niet mee bezig. Het is één bocht in de 3.500 kilometer die we gaan fietsen. Al die andere kilometers zal ik ook moeten opletten.

Hup Steven!

 

Plus codes

Je kunt zeggen wat je wilt over Google — en dat is ook terecht — maar dit is heel cool: een ‘adres’ gebaseerd op de lengte- en breedtegraad van de locatie.

Dat is in een land dat zo netjes is aangeharkt als Nederland niet echt nodig, maar voor miljarden mensen die nu niet een officieel adres hebben, een uitkomst. (Ik kreeg direct van Martine op m’n kop dat er in Nederland tienduizenden mensen zijn zonder adres, omdat ze geen vaste woon- of verblijfplaats hebben. Dus ook in Nederland is het behulpzaam.)

Ik ben benieuwd hoe wijdverspreid dit gaat worden.

 

Subscribe

Je weet dat je zoon net iets te vaak naar YouTube-kanalen kijkt, als je de Hema verlaat en hij zegt: ‘Thanks guys! Subscribe to the Hema-channel!’

 

Uitgangen

Daar zit ik dan. Met m’n grote mond dat ik altijd kan eten. En alles. Maar ik voelde me na de kip massala opeens niet lekker. Die kwam er dus langs dezelfde weg weer uit. En op hetzelfde moment besloot mijn lichaam dat de maaltijden van de vorige dagen voldoende waren verteerd.

Dubbele ellende.

 

Gedicht

Op onze Rotterdamse scheurkalender stond vandaag een gedicht van Jules Deelder. Genieten.

Waar de natie
bietjes eet

bikt Rotterdam
z’n kroten

Vandaar dat hier
de krotenkoker heerst

waar elders
in den lande

de zakkenwasser
prevaleert

 

Evolutie

Iedereen kent de basale noties van de evolutietheorie van Darwin. Natuurlijke selectie van eigenschappen die ervoor zorgen dat leven zich blijft aanpassen aan veranderende omstandigheden. Dat is wel zo handig om te overleven. Er is één nadeel: het duurt een groot aantal generaties voordat die selectie daadwerkelijk is voltooid.

Maar dat lijkt toch niet zo te zijn. Het wetenschappelijk bewijs dat leven zich veel sneller aanpast, bijvoorbeeld van generatie op generatie, stapelt zich namelijk op. Dat levert om meerdere redenen een bijzonder boeiend artikel op. Hoe doet leven dat dan? En hoe reageert de wetenschap die zich bezighoudt met evolutiebiologie op deze ontdekkingen? (Spoiler: niet heel ontvankelijk.)

 

Leeftijd is ook maar een nummer

Er is een ster die ouder is dan het heelal zelf. Behalve dat dat natuurlijk niet kan.

De meetmethode om de leeftijd van sterren te bepalen is een andere dan die wordt gebruikt om de leeftijd van het heelal te berekenen. En de twee lopen bepaald niet synchroon in hun uitkomsten.

Dus wordt er aan beide kanten geknutseld aan de methode. Dat — en dat vind ik hilarisch — het verschil niet per se kleiner maakt.

 

Lift

Het filmpje blijkt al een aantal jaren oud, maar lijkt me nog steeds relevant. Speciaal voor al die mensen die af en toe klagen dat Siri ze maar niet verstaat – waartoe ik overigens ook behoor. En wensten dat ze een native speaker waren.

Think again.

 

Effecten van de doodstraf

Michelle Lyons heeft 278 executies in Texas bijgewoond, eerst als journalist en daarna als de woordvoerder van de Texas Department of Criminal Justice. Dat heeft haar mening over het toestaan van de doodstraf in het algemeen niet veranderd, maar in individuele gevallen wordt het toch wel ingewikkeld.

Wat een indringend artikel, waarin nog maar eens duidelijk wordt dat de grens tussen goed en kwaad op allerlei manieren diffuus is.

 

Bacteriofagen

Nederland loopt internationaal voorop in de strijd tegen anti-microbiële resistentie), oftewel tegen bacteriën die ongevoelig zijn (geworden) voor antibiotica. Een bacteriële infectie ontaardt zo in een chronische infectie, wat in ieder geval knap onhandig is en bij sommige patiënten zelfs dodelijk.

Logisch dus dat er hard wordt gezocht naar alternatieven voor antibiotica of wordt gewerkt aan de doorontwikkeling ervan. Bacteriofagen lijken een kansrijke optie. De zoektocht ernaar heeft veel weg van een detectiveverhaal, met een belangrijke rol voor poep.

Als dat je fantasie niet prikkelt, dan weet ik het ook niet meer.

 

Arbitrair lijstje

The Guardian publiceerde een lijst van de beste 100 films van de 21e eeuw. Net niet arbitrair, maar ik constateer wel dat er een aantal twijfelachtige films op staan, of op een onverklaarbaar lage plek staan.

Terwijl ik me daarover lichtjes aan het opwinden was, en tegen Martine klaagde, vroeg ik me af of ik de enige was die van de lijst niet veel begreep.

Nou, bepaald niet. Dus: scroll door de lijst terwijl je popcorn klaarmaakt, en begin dan aan de reacties.

 

Zeppelins voor vrachtschepen

Gigantische zeppelins die in plaats van vrachtschepen goederen vervoeren tegen een fractie van de CO2-uitstoot: wat een interessant idee!

Minstens zo interessant zijn de obstakels die critici opwerpen. Ze komen allemaal voorbij: beperkende regelgeving, technologische onmogelijkheden, veiligheid, maatschappelijke acceptatie.
Wat direct wordt getackeld met onvervalst vooruitgangsoptimisme. Heerlijk.

 

Grijpmachines

Grijpmachines hebben een magische aantrekkingskracht. Ook op mij. Want het ziet er zo gemakkelijk uit, terwijl er zoveel — letterlijk — voor het grijpen ligt.

Door financiële schade en schande over mijn kunnen wijs geworden, beheers ik tegenwoordig die impuls. Nu blijkt dat die schande nergens voor nodig is: grijpmachines hebben weinig te maken met vaardigheden, en des te meer met geluk. En ze hebben een fascinerende geschiedenis.

(Ik weet dat de scène uit Toy Story ook in het gelinkte artikel staat, maar hij is te leuk om niet zelf te linken. ’The claw…’)

 

De sterkste dammer

Als kind keek ik vaak en gebiologeerd naar ‘De sterkste man van …’. Tjalling van den Bosch en, mijn favoriet, Ted van der Parre: oermensen die bovenmenselijke krachtdingen deden. Fascinerend. Maar zoals met wel meer dingen uit mijn kindertijd heb ik daar de afgelopen 25 jaar niet vaak meer aan gedacht. Oké, nooit.

Tot dit interview. Tjalling damt! (Die zag ik niet aankomen. Maar dat zegt veel over mij en niets over hem.) En Ted kweekte mini-tomaatjes!

 

Over geld

Geld. Het is zo gewoon dat ik er niet bij stil sta hoe bijzonder het concept eigenlijk is. Dit artikel beschrijft de roerige geschiedenis van geld, die bepaald niet teleurstelt qua kleurrijke figuren.

En passant begrijp ik nu ook een stuk meer over macro-economie. Dat zegt waarschijnlijk iets over hoe ik tijdens m’n studie heb opgelet bij het vak Economie van de collectieve sector.

 

Competitief meppen

Ik kijk heel veel sport. Ik heb er zelfs —beleidsmatig — m’n werk van gemaakt. Ik ben dus wat gewend.

Maar dit is serieus awesome. Ik ben er net zo enthousiast over als de schrijver van dit artikel die alles uit de kast trekt om zijn verrukking onder woorden te brengen. Terecht.

 

De a is van appel, de d is van…

Martine zit aan tafel fruit te schillen en snijden. Mats vindt het zoals gebruikelijk interessant en benoemt zingend het fruit:

De a is van appel, a a appel. De b is van banaan, de c is van kiwi, en de d is van peer, de de peer.

 

Nieuwe onzin uit oude zakken

Dit artikel brengt perfect onder woorden waarom ik bultjes krijg van dit soort marketing bullshit. Van die serieus jeukende bultjes op plekken waar je zelf net niet bij kan. Met je purpus.

 

Hitler heeft er weer eens niets mee te maken

Dat je bij Le Monde werkt en jezelf geen vragen stelt bij deze cover

Met dan ook op de valreep een van de mooiste excuses die geen excuses zijn van 2018:

Wij bieden onze excuses aan aan hen die gechoqueerd zijn door de bedoelingen die vanzelfsprekend totaal niet corresponderen met de verwijten die aan ons gericht waren.

 

Laminaire stroming

Laminaire stroming is een begrip uit de hydraulica, hydrodynamica en aerodynamica. Een laminaire stroming kenmerkt zich doordat de lagen van het medium zich parallel ten opzichte van elkaar voortbewegen. Er vindt niet of nauwelijks stroming loodrecht op de hoofdstroom plaats.

Wikipedia laat het heel saai klinken, maar fuck: wat ziet dit er cool uit!

 

Moeilijk te geloven

Dat een journalist als Kees Jongkind niet heeft nagedacht over de effecten van een uitzending, vind ik moeilijk te geloven.

Het gaat hem om ‘de doofpot’ en niet om hetgeen in die doofpot moest verdwijnen. Dat lijkt me alleen in een academische discussie een interessant onderscheid. Want een dergelijke nuance is tegenwoordig juist het eerste dat verdwijnt in berichtgeving.

 

Goed voor m’n karma

Altijd fijn als het precies tussen 8.00 en 8.20 uur keihard regent, want dan breng ik de kinderen weg. Op de fiets…

De eerlijke brommer

Deze sticker bestaat blijkbaar al heel lang, maar ik had ‘m nog nooit gezien. Tot ik vanochtend aan de voet van de Erasmusbrug voor rood licht stond te wachten.

Ik moest heel hard lachen. (Wat andere fietsers vast niet begrepen, maar dat maakt niks uit.)

Want het is waar.

 

Als dit al te moeilijk is…

De internationale spelregelcommissie in het voetbal, IFAB, wil alweer stoppen met de verandering bij het nemen van strafschoppen.

In plaats van het traditionele om en om nemen van strafschoppen (ABAB) werd geëxperimenteerd met ABBA. Dat verdeelt de druk eerlijker over de twee ploegen. Maar het experiment stopt alweer. Reden: de procedure is te ingewikkeld.

Dat kan niet de werkelijke reden zijn, dacht ik. Want hoe moeilijk kan het zijn? Dat bleek een naïeve gedachte, want het nieuwsbericht van IFAB wijdt er geen verdere woorden aan.

Ik weet niet of ik heel hard moet lachen of huilen.

Non-descript gewauwel

De CEO van ABN AMRO, Kees van Dijkhuizen, heeft gedoetjes met tientallen managers uit de subtop. Dat is natuurlijk vervelend voor de beste man, maar hij krijgt gelukkig genoeg ruimte in het FD om daarover z’n onvrede te uiten.

En dat vind ik hilarisch. Het gesprinkel met Engelse woorden, de daadkracht die hij daarmee uit probeert te stralen. De pareltjes zijn talrijk in dit stukje.

Zo, ga ik nu weer even op die duurzame journey nadenken over m’n purpose. Engagen met m’n klanten. En begin nu niet met bad faith! Want iedereen zegt het: you can speak up hier in de bank. Andere meningen, I love it.

Wat. Een. Ellende.