Dus ja, ik heb Pretty in Pink af zitten kijken. Sue me.

Het wereldkampioenschap in Rusland nadert het einde. Ik heb goede wedstrijden gezien, en slechte. Datzelfde geldt overigens voor elftallen en de voetballers daarin.

Mekkeren tegen de scheidsrechter

Er moet snel een regel komen dat alleen de aanvoerder een beschaafde discussie mag voeren met de scheidsrechter over een beslissing. Ben je geen aanvoerder en vind je het toch nodig om op tien centimeter afstand in het gezicht van de scheidsrechter te schreeuwen? Gele kaart. Doe je het nog een keer? Tweede gele kaart = rood. Vertrekken maar.

Het tegenargument is dat dit bij het voetbal hoort. Dat is natuurlijk onzin. Dit opgefokte gedrag blijft alleen maar bestaan omdat er niet tegenop wordt getreden. Ik snap heus wel dat je soms je frustratie kwijt moet, maar schreeuw dan even tegen een reclamebord of de doelpaal. Dat is een stuk minder irritant.

Theater

Hollywood kijkt ongetwijfeld geïnteresseerd naar dit wereldkampioenschap. Niet vanwege een heldenverhaal dat de wedstrijden zou kunnen ontstijgen, maar vanwege de acteerkwaliteiten van voetballers. Marco van Basten vindt het humor, maar is er tegelijkertijd niet blij mee.

Ik ben dat hartgrondig met hem eens. Aanstellers. Bovendien: als je bij het minste of geringste ter aarde stort alsof je onderbeen zojuist zonder verdoving is geamputeerd, komt dat je geloofwaardigheid niet ten goede als er wel iets aan de hand is. Dan kan je gedrag in je eigen gezicht ontploffen.

Zo had Brazilië tegen België volgens veel mensen een penalty moeten krijgen nadat Vincent Kompany contact maakte met Gabriel Jesus. De scherpe lezer ziet al aan mijn woordkeus dat ik een andere mening ben toegedaan. De scheidsrechter was het met mij eens, en ik sluit niet uit dat dat komt omdat die Braziliaanse fopduikelaars daarvoor al zo’n tien keer om bedenkelijke redenen naar de grond waren gegaan in het zestienmetergebied.

Daar lig je dan, met je acteerkwaliteiten, ongeloofwaardig te wezen. Dat helpt niemand.

Antivoetbal van Frankrijk

Ik wist niet wat ik zag bij België - Frankrijk. De Fransen, die een reservebank hebben waar voldoende kwaliteit op zit om de kwartfinale van dit wereldkampioenschap te halen, zakte volledig in op eigen helft. De Belgen zetten druk, zodat zelfs ‘aanvallers’ Griezmann en Giroud op dertig meter van hun eigen doel stonden. Ik had het niet meer.

Met zulke spelers zo laf voetballen, is pure armoede. Nee, kom nou niet aan met de dooddoener dat dit realistisch is, ‘het nieuwe voetbal’. Wat een gelul! Met zulke spelers onthoud je de toeschouwers, onthoud je mij, van een bijzondere ervaring. Van een wedstrijd, waarin de twee beste ploegen van dit wereldkampioenschap er vol bovenop kletsen, en de winnaar met 5-4 het veld verlaat.

Noem me ook niet nostalgisch, want dat ben ik echt niet. Ik kan er gewoon niet tegen als ploegen nog geen vijftig procent van hun potentieel laten zien. Beledig me niet.

Kwaliteit van Engeland

Het voetbal zou thuis komen, want Engeland zou na 52 jaar weer wereldkampioen worden. Heel Engeland geloofde hierin, want ze hebben Harry Kane. Maar verder een heel middelmatig elftal dat zich vooral had bekwaamd in standaard spelsituaties. (Het zegt iets dat je daar de halve finale van een wereldkampioenschap mee kunt halen.) Als Kane dan ook niet thuis geeft in de knockout-rondes, blijft er heel weinig over.

Het nare mannetje in mij hoopte dat het strafschoppentrauma dat Engeland tegen Colombia van zich af had geschud, tegen Kroatië in volle hevigheid zou terugkeren. Maar Mario Mandzukic besliste anders. Hup Kroatië!

Jonathan Franzen heeft drie boeken geschreven die in mijn top 20 staan. Ik heb geen flauw idee wat dat zegt, behalve dat ik Franzen dus een heel goede schrijver vind. Daarin ben ik zeker niet de enige. Maar er zijn juist ook veel mensen die Franzen helemaal niks vinden.

Niet verrassend doet dat iets met je. Dit interview geeft een mooi inkijkje in Franzen’s psyche hoe hij daar inmiddels mee omgaat.

Ik vond het artikel fantastisch; Martine vond het niks. Maar die heeft Vrijheid na honderd pagina’s opzij gelegd, en is niet eens begonnen aan De correcties en Zuiverheid. Tssss.

Ook in de tweede week van het wereldkampioenschap in Rusland keek ik best veel voetbal. En ik voel me vermaakt, moet ik wel zeggen.

Ante Rebic

Argentinië draait voor geen meter, en Kroatië juist wel. Dan gaat de Argentijnse doelman Caballero ook nog verschrikkelijk in de fout. Rebic doet hier alles goed, waarbij ik vermoed dat het helpt dat hij geen tijd heeft om na te denken. Want voor hetzelfde geld schiet-ie de bal het stadion uit of richting de cornervlag.

Björn Kuipers

Een kenmerk van zelfverzekerdheid is juist toegeven dat je het fout had. Hoe groot het belang ook is van de (enorme) ego’s om je heen. Conclusie: Björn Kuipers zit lekker in z’n vel.

Juichende Duitser

Sommige mensen weten zich geen raad met hun opgekropte spanning. De Duitse teammanager Georg Behlau is zo iemand. Hij wrijft de winst in extremis op Zweden er na het laatste fluitsignaal nog even in bij de Zweedse bank.

Zoals juf Ank zou zeggen: ‘Dat vinden we niet raar, dat vinden we bijzonder.’

Politieke uitingen

Ik moet altijd lachen als de FIFA voetballers beboet vanwege politieke uitingen. Heel hard lachen.

De eerste week van het wereldkampioenschap voetbal in Rusland zit er alweer op. Nederland doet niet mee en eerlijk gezegd vind ik dat wel rustig. Toch heb ik meer gekeken dan ik vooraf had gedacht, ook al was dat heel onregelmatig. Dit viel me afgelopen week op.

Christiano Ronaldo

Na een nogal gezapige eerste wedstrijd tussen Rusland en Saoedi Arabië, knalden Spanje en Portugal er vol op. Wat een fijne wedstrijd! De drie goals van Christiano Ronaldo springen er wel uit, met name de laatste.

Want wat je ook vindt van de maniertjes van Christiano Ronaldo — en daar vind ik best wel wat van — doet-ie bijzondere dingen met een bal. En dan vooral het moment waarop. Als je in de 87e minuut achter de bal gaat staan voor een vrije trap, is de druk heel groot. Maar hij schiet ‘m feilloos binnen.

Antoine Griezmann

Antoine Griezmann kreeg in de wedstrijd Frankrijk-Australië een penalty na interventie van de videoscheidsrechter. Dat was voor het eerst in de geschiedenis van het WK. Dat is een aardig weetje voor een pubquiz over twintig jaar, maar daar gaat het me hier niet om. Want Griezmann laat hier zien hoe je een pingel binnenschiet. Kans voor de keeper om zo’n penalty tegen te houden: 0%.

Eiji Kawashima

Dit is het WK van de technologie. Videoscheidsrechter, doellijntechnologie. Maar de Japanse keeper Kawashima zet z’n meest eerlijke gezicht op om te ontkennen dat de bal achter de doellijn is geweest. Schitterend. Kansloos, maar schitterend.

Sepp Blatter

Het is fascinerend en een beetje pijnlijk tegelijk om te kijken naar vergane glorie. Zeker wanneer het object eigenlijk nog steeds niet van zijn vergankelijkheid wil weten.

John Long, die in 1975 als eerste El Capitan binnen 24 uur beklom, heeft een interessante mening over het nieuwe record van Alex Honnold en Tommy Caldwell. Hij houdt een pleidooi om te heroverwegen of snelheidsklimmen nu wel zo’n goed idee is. Daar heeft hij natuurlijk een punt als goede klimmers zo geregeld (dodelijk) gewond raken. Maar het schiet ook zijn doel voorbij.

Klimmen is namelijk een sport. En elke opstaande wand van enige afmeting is inmiddels wel beklommen. Als topklimmer moet je het dus van iets anders hebben dan de eerste te zijn die een rots heeft beklommen. Aangezien je niet met negen mensen tegelijk omhoog kunt klimmen, resteren voor het sportieve aspect alleen tijden om klimmers te vergelijken.

Hoe groot de risico’s ook zijn, gaan juist de beste en meest getalenteerde sporters het verst. Dat is sport.

De vrouw naast me in de trein niest volledig geluidloos, alsof ze in een vacuüm zit. Dat vind ik een beetje eng. Maar ze doet wel netjes haar hand voor de mond. Dat dan weer wel.