We zijn in Teolo op vakantie. Dat is dichtbij Venetië, en Martine overtuigde me dat het dan leuk is om twee dagen naar Venetië te gaan. Met een overnachting. De calvinistische Hollander in mij vindt dat soort dingen onzin, want we zitten dus dichtbij in een mooi vakantiehuis. Zonder Martine zou mijn leven er minder leuk uitzien.

Venetië is een fantastische stad. Punt. Het Piazza San Marco met de Basilica San Marco en het Palazzo Ducale, de grachten, de bruggen, de pracht en praal van willekeurige gebouwen, het was te gek.

Dus ben je in de buurt, ga dan niet één dagje langs maar boek een overnachting. Echt waar.

zicht op de Basilica Santa Maria della Salute

Typische gracht in Venetië

Palazzo Fondazione Masieri

Gondelier in actie

Gondels op het Canal Grande bij de Ponte di Rialto

Blij op de Ponte di Rialto

Gondels en bruggen. Het verveelt niet.

Mats in het donker

Typische gracht in Venetië

Basilica San Marco

Basilica San Marco

Basilica San Marco

Biblioteca Nazionale Marciana

Palazzo Ducale

Zicht vanaf de Ponte dei Sospiri op de Ponte della Paglia

Zicht op de Ponte dei Sospiri vanaf de Ponte della Paglia

Uitzicht op Abbazia di San Giorgio Maggiore

We zijn in Straatsburg en Hugo schommelt in een mandschommel. Ik sta erbij met z’n koekiemonster-rugtas op m’n rug. Een peuter met twee eigenwijze vlechtjes komt naar me toe.

‘Eet Koekiemonster die rugtas op?’ Ze is dus ook Nederlands en is op geen enkele manier verbaasd dat ik in het Nederlands antwoord.

‘Nee, gelukkig niet,’ grinnik ik.

Ze blijft even stil. Ze blijkt haar kansen in te schatten voor ze haar volgende vraag stelt.

‘Zitten er koekjes in de tas?’

Ik moet nu hard lachen. ‘Nee, er zitten geen koekjes in de tas.’

Haar vader heeft het allemaal geobserveerd en roept haar grijnzend bij zich.

‘Doei!’ zegt ze.
‘Doei!’ zeg ik.

Een van de betere gesprekken dit jaar.

Profwielrenner word je niet omdat je er geld mee kan verdienen, want er zijn eenvoudigere manieren om geld te verdienen. In het minste geval moet je het niet erg vinden dat het pijn doet; in het beste geval vind je dat eigenlijk wel lekker.

En dan heb je ook de categorie waaronder ik de Belgen Victor Campenaerts en Wout van Aert schaar: de liefhebber. Die er in een Touretappe invliegen als twee overenthousiaste recreanten bij hun zondagochtendrit. En vervolgens in diezelfde spirit de hele dag naar de klote zijn. Schitterend.